اهدای عضو، هدیه‌ای از جان برای نجات جان‌ها

بامداد جنوب: در آستانه هفته «اهدای عضو و اهدای زندگی» مدیر دفتر آموزش و ارتقای سلامت وزارت بهداشت در خصوص ضرورت گسترش فرهنگ اهدای عضو در راستای نجات جان بیماران توضیح داد.

کد خبر: ۱۶۴۲۰

تاریخ: ۲۸ ارديبهشت ۱۴۰۳ - ۱۰:۰۹

به نقل از ایسنا، دکتر فرشید رضایی با بیان اینکه روند پیوند اعضا در جهان رو به افزایش است، گفت: اگرچه پیوند اعضا در جهان رو به افزایش است، اما افراد زیادی در لیست اهدای عضو قرار دارند و بسیاری از نارسایی‌های عضو که تا کنون در علم پزشکی درمان نداشتند یا بسیار گران و پرعارضه بودند صرفا با اهدای عضو می‌توانند درمان شوند.

رضایی درباره ضرورت اهدای عضو گفت: علیرغم نقش مهم اهدای عضو بعد از مرگ مغزی در بهبود کیفیت زندگی و نجات جان انسان‌ها در دنیای امروز و پیشرفت‌های علم پزشکی برای گره‌های ناگشودنی سال‌های گذشته، کمبود عضو مناسب برای اهدا و پیوند یک مشکل در دنیا به‌حساب می‌آید. هرچند موانع قومیتی، فرهنگی و قبیله‌ای از دلایلی هستند که برخی اقوام و قبایل در نقاطی از دنیا هنوز با پدیده اهدای عضو خو نگرفته‌اند اما کم‌اطلاعی و ندانستن در مورد مرگ مغزی و اهدای عضو مهم‌ترین علت آن است.

وی ادامه داد: بعد از هر مرگ مغزی، قلب و سایر بافت‌های بدن نیز در طی چند روز به‌سرعت از بین‌می‌روند و لذا در علم پزشکی مرگ مغزی را به دلیل غیرقابل‌برگشت‌ بودن، مرگ قطعی می‌دانند و سرعت عمل در آغاز فرآیند اهدای عضو از بدن متوفی به گیرندگان عضو را مهم می‌دانند. بعد از هر مرگ مغزی می‌توان جان هشت نفر را نجات داد؛ این پیشرفت بزرگ علم پزشکی برای اهدای زندگی است به کسانی که در لبه مرگ و زندگی قرار گرفته‌اند و تنها شانس آن‌ها برای زنده ماندن و رهایی از رنج چندساله همان دریافت به‌موقع و سریع عضو است.

رضایی با بیان اینکه هنگامی‌که مغز انسان دچار مرگ مغزی می‌شود تمام عملکردهای مغز از بین می‌رود و در نتیجه فرماندهی بدن برای نفس کشیدن نیز از بین می‌رود، افزود: زیرا مرکز تنفس خودبخودی انسان در ساقه مغز است که در مرگ مغزی می‌میرد؛ پس از مرگ مغزی، قلب که برای تپش خود نیاز به اکسیژن و خون دارد نیز در عرض چند دقیقه تا ماکزیمم یک ساعت به‌سرعت از بین می‌رود و صرفا با دستگاه تنفس مکانیکی می‌توان آن را برای چند ساعت تا ماکزیمم سه چهار روز نگه داشت تا قابل پیوند به نفر بعدی شود.

مدیر دفتر آموزش و ارتقای سلامت وزارت بهداشت ادامه داد: در صورت تاخیر بیش از سه روز و استفاده از داروهای حمایتی ضربان قلب، معمولا کیفیت آن قلب مناسب اهدا به فرد دیگری نبوده‌ و زمان ازدست‌رفته است. به همین دلیل، کشورهای دنیا به مردم آموزش کافی می‌دهند و در برخی کشورها خانواده متوفی بسیار سریع و طی شش ساعت بعد از مرگ مغزی به اهدای عضو رضایت می‌دهند؛ حال‌آنکه در برخی کشورها میانگین زمان رضایت دادن خانواده متوفی بسیار دیر و سه تا چهار روز بعد از اعلام مرگ مغزی است.

رضایی افزود: پس از مرگ مغزی، ارگان‌هایی از بدن مانند قلب، کبد، لوزالمعده، کلیه‌ها، ریه‌ها قابل اهدا کردن است و برخی بافت‌ها نیز می‌تواند سرنوشت زندگی را در گیرنده بافت تغیر دهد. به‌عنوان مثال، اهدای قرنیه می‌تواند بینایی را به چشم نابینای فرد دیگر بازگرداند یا مغز استخوان، تاندون، بافت غضروف، دریچه‌های قلب و برخی بافت‌های دیگر به بازسازی آسیب‌های شدید بافتی و کیفیت از دست‌رفته زندگی چندین انسان دیگر (کودک یا بزرگسال) کمک کند و گاهی تا ۵۰ نفر را از معلولیت‌ها و رنج‌های شدید نجات دهد.

وی درباره ضرورت افزایش سلامت سواد جامعه در زمینه اهدای عضو گفت: تلاش در جهت افزایش سواد سلامت مردم در زمینه اهدای عضو و بهبود نگرش عمومی به این رفتار انسانی می‌تواند کمبود عضو پیوندی را جبران کند و از مرگ‌های قابل‌پیشگیری زیادی جلوگیری شود.

مدیر دفتر آموزش و ارتقای سلامت وزارت بهداشت با بیان اینکه ۳۱ اردیبهشت به‌عنوان «روز اهدای عضو و اهدای زندگی» نام‌گذاری شده، افزود: هفته اهدای عضو، فرصتی فراهم می‌آورد تا گروه‌های مختلف مردم، دانشجویان و دست‌اندرکاران اثرگذار در دانش و نگرش جامعه، در مورد مرگ مغزی و اهدای عضو اطلاعات بیشتری کسب کنند و بدین طریق جان افراد بیشتری را بتوان از مرگ حتمی نجات داد.