بازی در میدان با شکست دیپلماسی
کریم جعفری
رئیسجمهور پیر و فرتوت امریکا عملا نمیداند چه حرفی را باید کجا بزند. او در دیدار با رئیس رژیم صهیونیستی دو جمله گفت که بعدا کاخ سفید ناچار شد بلاهت جو بایدن را ماستمالی کند و بگوید که سخنانش در دیدار با رئیس رژیم صهیونیستی علیه ایران و اعلام اینکه دستور حمله به مواضع حشدالشعبی را داده از روی قصد و برنامه قبلی نبوده است!؟ جو بایدن در این دیدار با این ادعا که «در دوران ریاستجمهوری او ایران اجازه دستیابی به سلاح هستهای را پیدا نخواهد کرد» در مورد حمله به مواضع حشدالشعبی هم گفت: «من دستور حملات هوایی شب گذشته برای هدف قرار دادن پایگاههای مورد استفاده شبهنظامیان تحت حمایت ایران که مسوول حملات اخیر به پرسنل امریکایی در عراق بودند را صادر کردم». این مواضع را کنار هم قرار دهید تا متوجه شوید وضعیت از چه قرار است، بهنظر نمیرسد رئیسجمهور امریکا فکر اقدام تلافیجویانه را در کمتر از ۲۴ ساعت کرده باشد وگرنه ادعا نمیکرد این حمله «بازدارنده» بوده است... اما او بهزودی معنی بازدارندگی را بهتر خواهد فهمید. من اصلا برایم جای سوال دارد که امریکا که ظرفیت نظامی خود در منطقه را میداند و بهتر از همه هم میداند که با حضور در میدان هیچوقت بهصورت مستقیم با ایران درگیر نخواهد شد چرا دست به حماقتی در این سطح زد و با حمله خونین به مقرهای نیروهای مسلح عراق آنها را وادار به واکنش کرد،؟ ژنرالهای وزارت جنگ امریکا هر چه هم بگویند که این حمله بازدارنده بوده و بهصورت محدود صورتگرفته، نمیتواند آنها را از پاسخ حتمی مصون بدارد، چراکه در قاموس مقاومت عراق بیرون راندن امریکاییها اولویت اول است. مقاومت عراق که در طول ماههای گذشته با حملات بسیار محدود و پراکنده به پایگاههای غیرقانونی امریکا در سراسر عراق و همچنین کاروانهای لجستیک آنها ناچار بود این مسیر را با ملاحظات بسیار و محدود کردن حجم آتش و پراکنده نگه داشتن مواضع مورد حمله در بازه زمانی مختلف از حجم انتقادات نسبت به خود بکاهد؛ اما حالا دستش بهصورت کامل باز است تا به اقداماتش شدت دهد و بهصورت رسمی علیه تروریستهای امریکایی وارد عمل شود. دیگر در عراق کسی به مقاومت عراق و حتی گردانهای حزبالله و سیدالشهداء ایراد نخواهد گرفت که چرا به مواضع غیرقانونی ارتش تروریستی امریکا حمله کردهاید. همانگونه که پیش از این هم گفته شد گروههای مقاومت و همچنین گردانهای حزبالله و سیدالشهدا منتظر بهانه لازم بودند تا هم حجم آتش خود را افزایش دهند، هم بر تمرکز این آتش تاکید بیشتری داشته باشند و فاصله زمانی حملات را هم کمتر کنند.
علاوه بر این مقاومت عراق و سازمان حشدالشعبی در طول ماههای گذشته به تجهیزات پدافندی خوبی دست پیدا کرده و سامانههای راداری و جنگال قابل توجهی هم دریافت کردهاند که با آن میتوانند آسمان عراق را برای هواگردهای امریکایی ناامن کنند. حالا چه ژنرالهای وزارت جنگ امریکا و چه سیاستمداران حاضر در کاخ سفید هر کدام ایدهپرداز این حمله بودهاند (که بهنظر دومی درستتر است) بهخوبی باید به تبعات خونین آن واقف باشند چراکه دیگر مقاومت عراق هیچ محدودیتی برای کشتن نظامیان امریکایی نخواهد داشت.
اینکه امریکا عراق را برای فشار بر ایران و گرفتن امتیاز در میز مذاکره انتخاب کرده بازهم نشان میدهد آنها چه بازیگران نادانی هستند. همانگونه که در بالا هم گفته شد، بازی در عراق هیچ آسیبی به تمامیت ارضی و قدرت ایران نخواهد زد و برعکس نظامیان امریکایی بهصورت مستقیم مورد حمله قرار خواهد گرفت در حالیکه نیروهای مسلح ایران کنار مانده و نظارهگر خواهند بود. موضوع تسویه حساب با ایران و فشار بر تهران چنان آشکار بوده که مقامات عراقی هم مساله را فهمیده و خواستار آن شدهاند تا کشورشان جایی برای این تسویهحسابها نباشد، البته این سیاستمداران نیز آنقدر ابله هستند که نخواهند اعتراف کنند که حضور اشغالگران امریکایی باعث این ناامنی و ایجاد مشکلات متعدد است.
وزیر امور خارجه امریکا بعد از حمله جنگندههای این کشور به مقر حشدالشعبی «حملات هوایی علیه مواضع حشدالشعبی در عراق و سوریه را «اقدام مشروع دفاعی» و حامل «پیامی قاطع» برای همه کسانی دانست که به نیروهای امریکایی حمله میکنند» و البته ادعا کرد که این پیامها رسیده است!! آنتونی بلینکین البته پیامی را هم به تهران فرستاد و خواهش کرد تا ایران به گروههای متحد خود در عراق فشار وارد کند تا دست به اقدام تلافیجویانه نزنند که نمیدانم پاسخ مقامات در این مورد چه بوده، اما بر اساس یک سنت میدانم تقریبا چنین چیزی است: «حشدالشعبی بخشی از نیروهای مسلح عراق است، عراق هم کشور مستقلی است و مسائل داخلی این کشور و نیروهای مسلح آن هیچ ارتباطی به ما ندارد».
به هر حال ناکامی امریکا در یمن، ناکامی در مذاکرات وین، ناکامی در وادار کردن ایران به دادن امتیاز بیشتر و پذیرش تحریمها، شکست رژیم صهیونیستی در جنگ ۱۲ روزه غزه، خروج امریکا از افغانستان، شکست امریکا در سوریه و.... در نهایت قدرتنمایی بسیج مردمی عراق در رژه باشکوه روز شنبه بهعنوان یکی از سرپنجههای اقتدار محور مقاومت به کاخ سفید ثابت کرد در منطقه بیش از آنکه بازیگردان باشد، بازیگری منفعل است که بارها بازی خورده است و واشنگتن با وجود هزینههای هنگفت موفق نشده که امور را بر وفق مراد پیش ببرد. به همین دلیل حالا تصمیمسازان کاخ سفید به این نتیجه رسیدند که با ایجاد درگیری و تنش شاید بتوانند ایران را به دادن امتیاز وادار کنند؛ اما نمیدانند که ایران هم منتظر پایان انتخابات ریاستجمهوری بود و به هیچ عنوان از روز اول هم حسابی بر مذاکرات وین باز نکرده بود. ایران خودش را برای ادب کردن کاخ سفید در میدان آماده کرده و بهزودی دوستان ما در منطقه یانکیهای مغرور را چنان ادب کنند که در تاریخ بنویسند.
