چرا نباید به اردنیها رحم کرد؟
کریم جعفری
از آن روزی که پدربزرگ همین عبدالله، یعنی عبدالله اول توسط انگلیسیها در بیابانهای ماوراء اردن به عنوان شاه تاجگذاری کرد از یک شیعه 12 امامی و هاشمی تغییر مذهب دادند مشخص بود که خیلی بیبته و بیاصالت هستند. وقتی حسین اردنی که توله همین عبدالله باشد سه زن گرفت که دو نفرشان انگلیسی بودند که یکیش مادر همین عبدالله فعلی است، باز هم مشخص بود که آنها ارباب را رها نخواهند کرد و به لندن تکیه خواهند داشت.
در همه جنگهای اعراب و رژیم صهیونی، اردنیها بیعرضهتر از همه بودند و بعد که بخش بزرگی از فلسطینیها به این کشور جعلی آمدند، وضعیتشان چنان خراب شد که پشت پرده به سراغ همان ارباب و مدیر انگلیسی رفتند و شروع کردند به صهیونیستها اطلاعات دادن. حسین اردنی به مدت نزدیک به نیمقرن به کشورهای منطقه خیانت کرد تا آنکه بر اثر سرطان مرد. حسین اردنی تا زنده بود، کاسه گدایی دستش بود و این کشور و آن کشور به راه بود تا شاید بتواند این بیابان را سر و سامان بدهد که آخر هم نتوانست.
در طول سه دور نبرد ایران و رژیم صهیونیستی نیز اردنیها اوج مزدوری، رذالت و خباثت خود را نشان دادند؛ آنها در حالی که جنگندهها و پهپادهای رژیم از فراز آسمان آنها به سمت ایران میآمد کوچکترین واکنشی نشان نمیدادند اما همواره بخشی از شبکه دفاع از رژیم صهیونیستی بودند تا ماهیت واقعی و پلید خود را نشان دهند. هر چند عرضه و توان چندانی در این زمینه نداشتند و فقط هارت و پورت الکی میکردند، ولی نفس اعلام خبرش هم مشخص میکرد که اینها چه کاره هستند.
حالا در میانه تماس مقامات کشورهای مختلف عربی با ایران و پس از آنکه ایران اعلام کرد که تمام پایگاهها و مراکز حضور تروریستهای اشغالگر امریکایی در منطقه را هدف قرار خواهد داد، وزیر امور خارجه اردن هم دست به دامان ایران شده تا بگوید که «هیچ خطری از طرف اردن ایران را تهدید نخواهد کرد!» این ادعای دروغ را ایمن الصفدی روز دوشنبه در تماس تلفنی با سیدعباس عراقچی به وی منتقل کرد، چرا که پایگاه هوایی موفق السلطی در اردن این روزها میزبان ناوگان بزرگی از هواگردهای امریکایی است.
رئیس دستگاه دیپلماسی اردن با این ادعا که «کشورش میدان جنگی در هیچ درگیری منطقهای و یا محل آغاز هرگونه اقدام نظامی علیه ایران نخواهد بود و به هیچ طرفی اجازه نقض حریم هوایی و تهدید امنیت کشور و شهروندان خود را نخواهد داد.» یک تهدید به حساب خودش ضمنی هم کرد و گفت: « اردن با تمام امکانات با هرگونه تلاش برای نقض حریم هوایی خود مقابله خواهد کرد.»
حالا قضاوت بر عهده خودتان، با توجه به تجربه سه دور جنگ ایران و رژیم صهیونیستی و رفتارهای اردنیها و استفاده جنگندهها و سوخترسانهای ناتو (انگلیس، فرانسه، آلمان و ایتالیا و....) برای کمک به رژیم صهیونی و جهت مقابله با موشکها و پهپادهای ایرانی، آیا ایران میتواند به چنین رژیم دروغگویی اعتماد کند؟ نکته بعد، مثلا این کشورک بیابانی که جعلیتر از رژیم صهیونیستی است، چگونه میخواهد از استفاده امریکا و ناتو و رژیم صهیونی از آسمانش جلوگیری کند؟
مشخص است که الصفدی دارد «زر مفت» میزند؛ اینکه او میگوید «اردن با تمام امکانات....» با نقض حریم هوایی خود مقابله خواهد کرد؛ شما بگویید دقیقا این امکانات چیست؟ یکی دو اسکادران اف-16 زهوار دررفته به همراه چند فروند بالگرد اهدایی رژیم صهیونی و چند سامانه پدافندی هاوک؟ یا یک آتشبار پاتریوت که امریکاییها برپا کردهاند میخواهد چنین کاری کند؟ واضح است که طرف چنان ترسیده و وحشت کرده که تماس گرفته تا بگوید: ما را نزنید!!
اما مگر میشود؟ اردنیها به خوبی میدانند که هیچ توانایی برای جلوگیری از استفاده امریکا و ارباب انگلیسی از زیرساختها و پایگاههای هوایی خود را ندارند؛ هیچ استقلالی در تامین امنیت هوایی خود نخواهند داشت و در نهایت نیز ایران همه پایگاههای اردن را در هم خواهد کوبید. این هشدار پیش از این از مبادی امنیتی به اطلاع آنها رسیده است. آنها خیلی خوب میدانند که در هر جنگی آنها درگیر میشوند اما توانی برای دفاع از خود نخواهند داشت... بنابراین، طرف اردنی بهتر است تا دیر نشده، عذر امریکاییها را بخواهد نه اینکه به ایران بگوید «ما را نزن!»
